Stewia jest najsłodszą rośliną na świecie.

Stosowana jest od setek lat jako środek słodzący i leczniczy. Dziś produkuje się z niej naturalne sodziki. Kilka kropli ekstraktu z lisci tej niepozornej rośliny osłodzi dzbanek herbaty.
Jej najwiekszą zaletą jest to, że praktycznie nie ma kalorii. Można ją stosować w dietach odchudzających i zdrowotnych.

Można używać liści świeżych, suszonych w całości lub sproszkowanych. Najwartościowsze są jasnozielone, zbierane przed kwitnieniem rośliny. Do produkcji słodzików używa sie ekstraktu z jej liści.

Mieszkańcy Europy o stewii usłyszeli po raz pierwszy pod koniec XIX wieku kiedy to „odkrył” ją i opisał w 1888 roku botanik Moises Santiago Bertoni.
Indianie Guarani, żyjący na terenie dzisiejszego Paragwaju,  znali tę roślinę od ponad 1000 lat i stosowali w kuchni oraz leczeniu rozmaitych dolegliwości.

Pierwszym krajem po  Paragwaju, gdzie zaczęto uprawiać i używać masowo stewii była Japonia gdzie w 1970 roku wprowadzono zakazy używania sztucznych słodzików. Poszukiwano więc dobrej alternatywy, Na początku lat 80tych po dokładnych badaniach, stewia została dopuszczona do używania przemyśle spożywczym w Japonii. W kolejnych latach wiele krajów poszło śladami Japonii, a Stewia jako substancja słodząca zyskuje wciąż rosnącą popularność. 
 
Dziś stewia naturalnie rośnie prawdopodobnie tylko w Paragwaju jako gatunek endemiczny w jednym z pasm górskich. Zmiany środowiska naturalnego bardzo ograniczyły zasięg jej występowania. Stewię do produkcji żywności i innych preparatów pozyskuje się z plantacji. Zbiór pędów przeprowadza się zazwyczaj trzy razy do roku. Uprawa najlepsze wyniki przynosi w ciepłych i wilgotnych miejscach. Uprawie się ją np. w Paragwaju, Brazylii, Chinach.
W naszym klimacie, w małych ilościach, można hodować stewię w doniczkach.