

Stewia, oprócz swojego słodkiego smaku i niskiej kaloryczności, wykazuje wiele właściwości zdrowotnych m.in. obniża ciśnienia krwi, wspomaga gojenie ran oraz działa przeciwgrzybiczno i bakteriobójczo. To dzięki tym zaletom, owa roślina była stosowana od lat przez indiańskie plemiona jako lek.
mgr inż. Beata Widlińska – dietetyk
Medyczne i spożywcze właściwości stewii
Jest słodka i praktycznie bezkaloryczna. Ma także liczne włąsciwości lecznicze.
Smak stewii jest zbliżony do tego, który czujemy używając cukru. Może więc zastapić kaloryczne i niezdrowe substancje słodzące. To powód dla którego jest atrakcyjniejsza niż większość preparatów używanych do słodzenia.
Roślina zawiera witaminy z grupy B i wit. C oraz cenne minerały, w tym: magnez, chrom, wapń, potas, krzem, cynk żelazo, selen, a także tłuszcze i białka.
W medycynie naturalnej stewia jest używana jako środek wzmacniający, moczopędny i bakteriobójczy.
Wykorzystuje się ją również w kosmetyce np. do przygotowania maseczek poprawiających wygląd cery i pomagających przy redukcji zmarszczek.
W trakcie weryfikacji jest m.in. teza, że stewia może być używana w leczeniu osteoporozy.
Swój smak stewia (Stevia rebaudiana)zawdzięcza szeregowi składników, z których dwa gilokozydy mają zasadnicze znaczenie:
Stewiozyd: liście zawierają go najwięcej (4-13% suchej masy). Stewiozyd jest 150-300 razy słodszy od cukru. Słabiej też rozpuszcza się w wodzie (w 800 ml wody rozpuszcza się 1 g).
Rebaudiozyd A (Rebiana, Reb A): występuje w mniejszej ilości niż stewiozyd (2-4% suchej masy liści), ale jest najsłodszym z glikozydów stewiolowych (200-400 razy słodszy od cukru).
Rebaudiozyd A jest bardzo stabilny, zachowuje w pełni swoje właściwości po 2 latach przechowywania w temperaturze pokojowej i wilgotności względnej 60%.
Indianie Guarani korzystający ze stewii od ponad 1500 lat używają jej do: